Recent Comments

Anonymous says:

Ter aanvulling: Cavell stelt dat de vorming van een medium gelijkstaat aan het vormen van ‘automatismen’. Media transformeren zichzelf onophoudelijk, waardoor ook automatismen onderhevig zijn aan een bepaalde wisselwerking. Automatismen zijn een creatieve constructie van bestaande materialen en materiële omstandigheden binnen kunstconventies (met als resultaat inderdaad vormen, conventies of genres), maar vormen tegelijkertijd ook het materiaal voor toekomstige conventies/praktijken. Er is dus sprake van een vicieuze cirkel, overeenkomstig de bekende vraag naar ‘de kip of het ei’. Of zoals Rodowic zegt: “In this perspective, automatisms are both the material of aesthetic creation and the result of artistic practice.”
  Dit heeft tot gevolg dat creatie nooit volledig ‘vrij’ is. Kunst wordt altijd binnen een bepaald kader gemaakt, binnen bepaalde gewoontes of codes, wat het tegelijkertijd ook herkenbaar maakt binnen zijn context: “Creation is never free, then, nor can originality be identified without the background of repetitive automatism.” In deze zin zijn automatismen beperkend voor creatie, maar tegelijkertijd prikkelen deze grenzen ook weer tot het vormen van nieuwe automatismen. Oftewel: “In encountering automatisms as limits, artists invent new creative strategies as ways of overcoming or transforming them. But once these strategies are incorporated as elements of style, they in turn may function automatically as an aesthetic idea or strategy generating new variants on or instantiations of its concept.” De automatismen zijn daarmee nooit te passeren, want elke grensoverschrijding heeft nieuwe automatismen tot gevolg. De vraag is dan ook eerder op welke wijze automatismen een kunstwerk of medium vormgeven of definiëren.

Rodowick noemt de automatismen als onderdeel van een mediadefinitie die voorbij een opvatting van media als rationele samenstelling van (materiële) elementen gaat: “A medium is not simply a passive material or substance; it is equally form, concept, or idea. Or, more provocatively, a medium is a terrain where works of art establish their modes of existence, and pose questions of existence to us.” Keurig volgens de ‘regels’ van media-ecologie, dus.

Anonymous says:

Voor de volledigheid: wat is het grote voordeel van de participatory panopticon? Er zijn ook werelden denkbaar waar constante surveillance heerst, maar dan van bovenaf opgelegd (denk aan een land als Noord-Korea).

Foucoult wist het voordeel goed te duiden met de term governmentality. Governmentality gaat er vanuit dat een overheid die bepaald gedrag wenst van haar bevolking, het beste resultaat zal bereiken wanneer dat gedrag intrinsiek, op vrijwillige basis bij de bevolking ontstaat - in plaats van dat het gedrag aan hen opgelegd wordt.

Wanneer de wens dus is om alles in de gaten te houden, zal dit het beste bereikt worden wanneer de bevolking elkaar vrijwillig in de gaten houdt, in plaats van dat de overheid dit doet. Cascio noemt zo’n situatie een “bottom-up version of the constantly watched society”.

Anonymous says:

In zijn tekst heeft Massumi het over de televisie als event medium. Dayan & Katz bespreken het concept media event in de tekst “Media Events: The Live Broadcasting of History”. Om te begrijpen waarom volgens Massumi de televisie het beste event medium is, moeten we eerst begrijpen wat dan een medium event is. Dayan en Katz beschrijven in hun tekst een aantal kenmerken van een media event:
•  bevat een bepaald genre (ceremoniële televisie)
•  interruptie van alledaagse televisie routine (een media event staat niet gepland voor zowel omroep als kijker)
•  monopolistisch (op alle zenders uitgezonden)
•  rechtstreeks (live)
•  buiten de media georganiseerd
•  remote locations (schouwplaats buiten de media)
Als een gebeurtenis te beschrijven is aan de hand van bovenstaande criteria, is het als media event te zien. Opmerkelijk is dat Dayan en Katz zo’n event gelijk al toeschrijven aan de televisie, zij hebben klaarblijkelijk al de aanname gedaan dat de televisie het beste medium is om zo’n event mee te delen. Met deze laatste opmerking kan weer de koppeling met Massumi gemaakt worden: Massumi stelt in zijn tekst dat televisie het ultieme event medium is (zoals Larissa in bovenstaand comment mooi uitlegt).

[Bron: Dayan, Daniel & Elihu Katz. Media Events: The Live Broadcasting of History. Cambridge, etc.: Harvard University Press, 1994 (Hoofdstuk 1: “Defining Media Events: High Holidays of Mass Communication”, pp. 1-24)]

Anonymous says:

Het kleurenspectrum werkt alleen in combinatie met televisie. Televisie is een event medium, dit is ook wat Rodowick zegt. Hier zijn de volgende redenen voor:

- het creert gezamenlijkheid
- het kan de urgentie ervan goed verbeelden
- -  Will to power; ieder medium in de wijze waarop het functioneert, steeds wel weer een will to power laat zien. Een politiek die niet makkelijk te grijpen is maar wel aan het werk ziet. Bij televisie is dat het creëren van een event. Massumi gaat wel duidelijk in op het hele idee van hoe ze het politiek in relatie tot televisie zien. Television turns governmentality into a perceptual mode of operation (more immediate, less uniform). Op welke manier heeft de overheid macht. Televisie is daar een belangrijk element in geworden. More immediate: Het werkt wel omdat het ontzettend direct is!  Less uniform; er is geen enkel idee van wat het betekend.
- Het activeert je lichaam

Anonymous says:

Parikka beschrijft in het artikel “Media Ecologies and Imaginary Media- Transversal Expansions, Contractions, and Foldings” dat mediatechnologieën een diepere betekenis krijgen wanneer we media benaderen vanuit een milieuperspectief. Het beeld dat wij van media hebben kunnen zo in hun gestandaardiseerde, deterministische en intentionele functies zichzelf voorbijstreven. Parikka verbreed deze gedachtegang aan de hand van Fuller’s kijk op kunst in combinatie met algemene objecten.

Fuller beschrijft hierin, dat wij standaard objecten specifieke kwaliteiten en ‘affordances’ toeschrijven in een eenduidige context en in één relationele dimensie. Volgens Fuller is het interessant om media in andere of vreemde conjuncties te plaatsen. Wanneer media zich rond wanen op een andere schaal, in een andere relationele dimensie of oprijlaan, blijft het begrip in beweging. Vanuit deze perceptie kunnen we bijvoorbeeld de ‘affordance’ van een medium verbreden en kunnen nieuwe mogelijkheden zich voor doen.

Anonymous says:

De persoon zou het beeld dat de virtuele wereld hem biedt, moeten accepteren als de op dat moment echte visuele wereld. De virtuele wereld moet dan wel zo goed mogelijk de echte realiteit nadoen, anders kan de persoon zich niet helemaal in de virtuele wereld wanen en vergeten dat het eigenlijk een medium is dat hij gebruikt. Het echt bereiken van transparent immediacy is dus een moeilijke klus en op dit moment kan dat met de virtuele realiteit nog niet bereikt worden.

Anonymous says:

Het doel van ‘self policy’ is het verbeteren van de maatschappij. De mensen verbeteren zichzelf, waardoor de samenleving beter wordt. Toch wordt dit systeem wel geleid. Men wordt door bijvoorbeeld psychologen geleerd hoe zij zich moeten gedragen. Deze psychologen worden geschoold. Zij leren hoe ze de gedachte over moeten brengen. Is men dan niet alsnog indirect afhankelijk van een externe organisatie?

Anonymous says:

Een kleine aanvulling hierbij.
Wat bij Time-Image belangrijk is, is dat je wordt meegenomen in een abstract spel van tijden. Je bent niet meer slechts een toeschouwer. Omdat het lineaire verband er niet meer is, is er een complex web aan betekenissen. Er wordt hierdoor veel overgelaten aan de kijker. Het is nu namelijk aan jou om te begrijpen wat er gebeurt. Time-Image vraagt dus ook iets anders van de toeschouwer. Er wordt op een andere manier gesubjectificeerd.

Anonymous says:

Aangezien Foucault over disciplinary societies heeft, is het logischer om de titel “Foucault - disciplinary societies” of iets dergelijks te noemen in plaats van “Foucault - control societies”.

Verder ben ik met Emma mee eens dat mensen in disciplinary societies juist niet letterlijk buiten de samenleving worden gezet. Dat gebeurde juist in de middeleeuwen, toen mensen zoals criminelen uit het land werden verbannen. In disciplinary societies is in de 2e generatie machinery sprake van anti-sabotage. Gevaren werden dus niet buiten samenleving gegooid, maar bijeengehouden. Ze worden ‘geholpen’ in instituten om daaruit als ‘beter’ mens terug te keren.

Anonymous says:

Was het niet zo dat in de disciplinary societies de mensen juist niét zomaar buiten de samenleving werden gegooid, maar juist werden geholpen door ze in afgesloten instituten op te nemen en als ‘betere mensen’ weer terug te laten gaan in de samenleving? Dit is een individualistische benadering met als doel betere mensen dus uiteindelijk leidt dat tot een betere samenleving. Vandaag de dag worden al die instituten bedreigd. Komt iets anders voor in de plaats: control societies. Er wordt gesleuteld aan de afgesloten eenheden, aan de strikte organisatie etc.
Verder nog een kleine toevoeging wat betreft de taal in disciplinary societies: ‘all sites have a common language, its analogical’: alle individuele sites zijn analoog. Taal is analoog, het is niet om te zetten in nulletjes en eentjes (zoals bij de control society, wat dus digitaal werkt) maar het is een specifieke taal, op een bepaalde manier gespecialiseerd, een taalslag wordt niet gemaakt.

Anonymous says:

Het ‘kleurenspectrum’ wordt ook wel het ‘terror-alert system’ genoemd en werd populair onder George W. Bush na 9/11.

Anonymous says:

Deleuze geeft naast de veranderingen die in fabrieken/bedrijven plaatsvinden, ook voorbeelden van veranderingen bij scholen en ziekenhuizen. In de disciplinary societies werd op school iets geleerd en bijgebracht, om vervolgens de rest van je leven te gaan werken. In de control societies gaat dit anders. Terwijl men werkt volgen veel mensen daarnaast nog opleidingen. Men is continu aan het leren, en stopt daar niet mee na zijn of haar ‘‘schoolperiode’‘. Ook in ziekenhuizen vinden veranderingen plaats. De gezondheidszorg is in crisis. Men brengt minder snel een bezoek aan het ziekenhuis, mede omdat er steeds nieuwe en betere medicijnen ontwikkeld worden. Bijvoorbeeld functional foods, zoals omega die nu standaard in boter wordt gestopt.

Anonymous says:

Deze overgang van film naar video kan verbonden worden met Shaviro’s post-cinematic. Deze term wordt omschreven als de verschuiving van analoge naar digitale media in de 21e eeuw. In de 20e eeuw bereikte de film en televisie ofwel cinema een hoogtepunt. In de 21e eeuw is de cinema die we toen kende weggezakt en onbelangrijk geworden. Deze is vervangen door een digitale vorm van cinema.

Anonymous says:

Hier heb je helemaal gelijk in! Een medium heeft dus ook agency. Zo heeft het invloed op de manier waarop wij zaken waarnemen. Dit heeft er dus ook voor gezorgd dat we tegenwoordig totaal anders over zaken nadenken dan dat we dat deden tijdens het cinematografische tijdperk. Door de kenmerken die nieuwe media ons bieden worden wij dus ook beïnvloed. Dit houdt natuurlijk sterk verband met de uitspraak: ‘the medium is the message’ van Marshall Mcluhan.

Anonymous says:

Ben met je eens dat terrorisme (te) vaak als excuus - dekmantel -  wordt gebruikt voor nieuwe regelgeving. Je zegt echter aan het begin toch wederom dat het systeem meer communicatie en duidelijkheid richting de burgers. Ik ben het daar niet mee eens. Het is een drogreden van de overheid.
Om de overstap naar ecologie te maken: Omdat een ecologie altijd in balans is, of op zoek naar balans, is het inderdaad zo dat er altijd een tegenbeweging dient te zijn tegen het terrorisme. Nu moeten we vergaderen, superdoei x

Anonymous says:

Ter aanvulling wat bij de teksten van deze week (week 8) past. Een ander voorbeeld van het werk van Michel Foucault is namelijk zijn boek Discipline and Punish: The Birth of the Prison. In dit boek geeft Foucault aan in wat voor een samenleving hij toen leefde, dit was de 19e eeuw. Hij noemt het zelf de disciplinary society. Hij geeft onder andere het verschil aan van gevangenissen van vroeger en nu (19e eeuw dus). Hierna kaart hij aan dat verdere instituten in de disciplinary society op dezelfde manier werken. Hierbij kunnen we denken aan ziekenhuizen, scholen, fabrieken enz. Het zijn allemaal gesloten eenheden, die ervoor zorgen dat de mensen die binnen deze instituten (tijdelijk) verblijven beter worden en daarmee ook de samenleving. Dit is bij de gevangenis in principe hetzelfde, criminelen moeten weer ‘beter’ gemaakt worden. Hierdoor ontstaat er een soort van discoplinaire macht over de maatschappij.

Dit boek mag niet missen in het lijstje van concepten van Foucault, blijkt deze week. 

Anonymous says:

De stelling dat we slechts vrij zijn te leven in de mate waarin dat binnen het rechtssysteem of monetaire systeem toegelaten wordt, vind ik zelf iets te deterministisch.

Hoe ondoorgrondelijk het rechtsysteem af en toe ook lijken kan, ze geeft ons richtlijnen over hoe onze samenleving er uit zou moeten zien en hoe wij daarbinnen zouden kunnen leven. Het recht is zowel een instrument van de overheid als een berscherming tegen de overheid. Met lagere en hogere gerechtshoven, gewoonterecht en jurisprudentie is het recht an sich bewegelijk en aan verandering onderhevig. Kleine kanttekening hierbij is wel, dat het voor de leek praktisch onmogelijk is om het gehele systeem te doorgronden. Het kan daardoor als onvrij worden ervaren.

Ditzelfde geldt voor het monetaire systeem. In de huidige tijd, waarin wij ons in een economische crisis beschouwen, ziet men dat het men niet star hoeft vast te houden aan de wetten van het systeem. De ‘diensten-voor-diensten’ sector bloeit op. Waar de ene buur kookt voor de ander, beloond de buur deze op zijn buurt met een curcus boekhouden.

Dat we ons tot in het extreme laten beinvloeden door de massamedia zal ik niet ontkennen. Gelukkig ook maar, wat voor studie hadden we anders moeten gaan volgen?

Anonymous says:

Dit illustreert Deleuze aan de hand van een voorbeeld, namelijk voor salarissen: de fabriek, zoals in de disciplinary society, is een lichaam dat haar interne krachten inzet op het niveau van het evenwicht. Dat wil zeggen dat het belangrijk is dat er een zo hoog mogelijke productie wordt gehaald door middel van zo laag mogelijke lonen. De lonen staan zo los van elkaar. Maar in een society of control, waar de fabriek is vervangen door het bedrijf, gaat het meer om het systeem van bonussen. De fabriek was hier al bekend mee, maar het bedrijf werkt hier veel dieper op in door een modulatie op elk salaris te leggen. Dat wil zeggen dat de hoogte van het salaris afhankelijk is van de volbrenging van uitdagingen, wedstrijden en komische groepssessies. Het bedrijf zorgt dus voor een voortdurende rivaliteit als een gezonde vorm van emulatie, wat uitbloeit in een constante motiverende kracht voor de werknemers. De lonen zijn dus constant onderhevig aan verandering en kunnen in elkaar overlopen.

Anonymous says:

Dit ‘self policing’ houdt in dat er een zelfregulerend systeem van kracht is, waarbij de eigen ethische- juridische- of veiligheidsnormen worden gehandhaafd. Men is dan niet afhankelijk van een externe organisatie, zoals een overheidsinstelling of een militaire kracht. Voor de maatschappij scheelt dit systeem veel geld, voor het bedrijfsleven zorgt het ervoor dat men een eigen standaard kan ontwikkelen.

Er kleven echter wel een aantal nadelen aan dit systeem. Men krijgt uiteindelijk vaak te maken met een belangenconflict. Het is tegenstrijdig om enerzijds in het grijze en/of zwarte gebied te opereren, en anderzijds jezelf hiervoor bestraffen. Als er louter ‘self policing’ zou plaatsvinden, wie treed er dan op tegen allerlei criminele activiteiten?

Anonymous says:

Het wonderbaarlijke van dit spectrum is dat men enkel nog reactie heeft op de verandering van deze kleurcode. Het gevoel en de angst waarmee gespeeld wordt bij een verandering van oranje en rood neemt zoveel energie in beslag dat er nog maar weinig ruimte is voor kritische reflectie. Bij verandering wordt er namelijk vooral angst gewekt, maar nimmer argwaan richting het systeem. Er wordt niet kritisch gekeken naar de werking van de kleurcode als systeem of de gegevens waarop de verandering gebaseerd is. Dit komt mede doordat de Amerikaanse overheid weinig informatie vrijgeeft over de aannames die gedaan zijn om het spectrum van kleur te laten veranderen. Maar wat betekend deze verandering nou eigenlijk, hoeveel groter is de kans op een terroristische aanslag bij geel dan bij oranje? Dit zijn vraagstukken waar burgers niet of nauwelijks nog mee bezig zij.
Mede hierdoor is het gebruik van dit systeem is dus inderdaad een machtig politiek instrument, juist doordat er weinig informatie verstrekt wordt ontstaat er een soort schimmige sfeer waarin niemand weet waarop men kan vertrouwen. Dit kleuren spectrum fungeert in deze binnen deze onzekere situatie als een houvast voor mensen.
Vervolgens is voor de werking van dit spectum belangrijk welke mediavorm gebruikt wordt bij het overbrengen van de boodschap. Een verandering in het kleurenspectrum maakt minder indruk wanneer we dit zien op onze eigen persoonlijke facebookpagina dan wanneer we dit zien op het 8 uur journaal van de NOS. Dit heeft te maken met de krachten die de verschillede mediavormen kunnen uitoefenen.

Anonymous says:

Door het stellen van de vraag “Can I, you, someone have more than one identity?” laat Rotman in principe al zien dat hij ervan uitgaat dat een persoon meer dan één identiteit kan hebben. Hij stelt namelijk dat er meerdere versies bestaan van één persoon, waarmee hij bedoelt dat één persoon eigenlijk meerdere persoonlijkheden heeft. Dit komt doordat deze persoon in combinatie met verschillende media, verschillende informatie ontvangt. Volgens Rotman vindt er een verschuiving plaats van een individuele en seriële ‘I’ naar een collectieve en parallelle ‘I’. Hierbij zijn meerdere processen gelijktijdig aan het werk.

Anonymous says:

Hieronder geef ik een uitbreiding op de Lemma over Kafka. Het verhaal van Kafka geeft naar mijn idee vooral weer dat we niets kunnen veranderen aan hoe de wereld ons aangeboden wordt. We zijn slechts vrij in de mate waarin dat binnen, in dit geval, het rechtssysteem wordt toegelaten of is toegestaan. De wetten van het systeem hoe onbegrijpelijk of niet-correct ze ook mogen zijn. Je bent er onderhevig aan en kunt er niets aan doen.
Dit is vergelijkbaar met het monetaire systeem waarin we tegenwoordig leven. In de kapitalistische samenleving draait alles om de verkoop van diensten en inkoop van aandelen. Marketing is hierdoor centraal komen te staan. Dit heeft ertoe geleid dat onze interesses en identiteit constant worden beïnvloed via de massamedia. Dit heeft ertoe geleid dat consumenten slechts nog bepalen wat ze kiezen, niet waaruit ze kiezen.

Anonymous says:

Mijn commentaar bewerken, lukte niet, daarom maar zo:

Mijn tweede punt is slecht verwoord. Ik bedoel dat door een groep ‘terroristen’ als vijand te zien er ook een tegenstander moet zijn. Iedere persoon is haast vanzelfsprekend onderdeel van deze groep, of wordt geacht dat te zijn, gezien alle onschuldige burgers die de dood vonden op 9/11. Het heeft een situatie gecreëerd waarin ‘wij allen’ onderdeel zijn geworden van the war on terrorism. En daarmee zou je kunnen stellen dat wij ons min of meer onderwerpen aan de Amerikaanse overheid.

Hopelijk verduidelijkt dit mijn tweede punt een beetje. Grof en simpel gezegd wordt terrorisme mijns inziens net iets te vaak gebruik als reden om allerlei vrijheid- en privacysinperkende maatregelen (ongemerkt) door te voeren.

Anonymous says:

Goed commentaar, Ingmar. Natuurlijk begrijp ik heel goed dat het slechts draait om datgene wat dit systeem uitstraalt, en dat is meer duidelijkheid en communicatie naar de burgers.

Uiteindelijk vind ik het hele concept van terrorisme nog steeds vermakelijk, als dat de goede verwoording is. Het scheppen van een gemeenschappelijke vijand, de ‘terroristen’ (waarbij de media ook een steentje bijdraagt wat betreft de beeldvorming en komaf van deze personen), levert enorme voordelen voor de Amerikaanse overheid. Ten eerste: bizarre wetsvoorstellen. Recentelijk heeft de Amerikaanse senaat een wet goedgekeurd - als dit slecht verwoord is, excuseer mij, ben niet echt thuis in de Amerikaanse politiek - die het Amerikaanse leger in staat stelt om burgers te arresteren voor welke reden dan ook:

“According to Firedoglake.com, sections 1031 and 1032 of the NDAA will:

1) Explicitly authorize the federal government to indefinitely imprison without charge or trial American citizens and others picked up inside and outside the United States;

(2) Mandate military detention of some civilians who would otherwise be outside of military control, including civilians picked up within the United States itself; and

(3) Transfer to the Department of Defense core prosecutorial, investigative, law enforcement, penal, and custodial authority and responsibility now held by the Department of Justice.”

De aanslagen op 11 september gaven het startsein, en leken bijna een excuus te worden, om de privacy en de rechten van de Amerikaanse burgers in te perken. Denk daarbij vooral aan het verschil tussen safety en security.

Ten tweede creëert de Amerikaanse overheid door het scheppen van ‘de terrorist’ als gemeenschappelijke vijand ook gelijk een vanzelfsprekende groep als tegenbeweging. Alle landen wereldwijd zouden terrorisme tegen moeten gaan, dat wordt als vanzelfsprekend gezien. Dit werkt globalisering in de hand, wat in de eerste plek niet eens negatief is, ware het niet dat de macht komt te liggen bij een selecte elitegroep.

En hier houd ik het bij, voordat ik ga afdwalen richting illuminati conspiracy-theorieën. ;-)

Anonymous says:

Dit nieuwe systeem zal effectiever informatie communiceren over terroritische dreigingen door het aanbieden van tijdige, gedetailleerde informatie voor het publiek, overheidsinstanties, nieuwsgierigen, vliegvelden en andere transportgebieden, en de privé sector?

Het is al heel wat dat ze toegeven dat het vorige systeem met het kleurenspectrum niet echt meer effectief was. Kwam misschien ook, zoals massumi stelt in zijn essay, doordat de fysieke reactie in het lichaam afstompt naarmate de verhoogde staat van paraatheid te lang aanhoudt.

Maar dat het Nationaal Terrorisme Advies Systeem haar volk zegt dat ze tijdig zullen communiceren dat er terroristische dreiging is, is natuurlijk onzin. Normaliter worden terroristische aanslagen niet aangekondigd, zeker niet door de ‘Lone Wolf’ (denk aan Andres Breivik).

Dat het NTAS gedetailleerde informatie over dreiging zou geven hoef ik niet eens te beginnen denk ik, want die krijg je natuurlijk nooit. Hoe minder we weten, hoe beter. Vind het ook wel frapant dat het publiek dezelfde informatie zou krijgen als overheidsinstanties (het NTAS bedient ze allemaal namelijk).

Bart, begrijp dat dit gewoon weer een systeem is om ons het gevoel te geven dat de overheid voor ons zorgt, terwijl ze ons ondertussen onderdrukt met angstgevoelens.

Anonymous says:

Goed stuk!

Kijk wel uit dat je de technologische evolutie niet als enige oorzaak aanwijst voor de verandering binnen het kapitalisme. Ik denk dat er ook een mentaliteitsverandering ten grondslag ligt aan de verandering binnnen het kapitalisme. En zo is het dus altijd een wisselwerking tussen technologie en menselijk handelen.

Het kapitalisme van nu is inderdaad niet meer het kapitalisme van begin 20e eeuw. De fabrieken, de lopende band (Ford) en het ‘Taylorism’ waar Rick het over had tijdens zijn hoorcollege van maandag 16 januari 2012 bestaan nog steeds, maar zijn niet meer bepalend voor de mogelijkheden. Het zijn slechts kleine schakels geworden aan de productiekant van de supply chain.

En bedenk goed wat het verschil is tussen ‘Kapitalisme’ en ‘Marketing’.
Het kapitalisme is geen bedrijf of andere entiteit met handelingsvermogen. Het is een denk- en werkwijze die winstmaximalisatie als doel heeft. Marketing is een manier om dat te bereiken. Marketing gaat over het op de markt zetten van jouw product/dienst. Hoe doe je dat? Voor wie? Welke propositie heeft mijn product/dienst? En last but not least: Hoe zorg ik dat consumenten mijn product/dienst gaan consumeren?

Anonymous says:

Belangrijk punt van de disciplinaire samenleving was dat men er van uit gaat dat men er beter van wordt. Men verwacht zichzelf op spiritueel vlak te verbeteren en dichter bij God te komen wanneer men naar de kerk gaat, men verwacht ‘slimmer’ te worden wanneer men naar school gaat en men verwacht beter te worden wanneer men het ziekenhuis in gaat.

Dat die overgang van disciplinaire samenleving naar controle maatschappij een proces is wat nu (nog) aan de gang is kun je heel goed zien aan bijvoorbeeld de gevangenis. Al eeuwenlang sluiten we mensen op die niet in onze maatschappij thuis horen, of die zichzelf onmogelijk hebben gemaakt. Wat doe je bijvoorbeeld met moordenaars? In sommige landen worden moordenaars ter dood veroordeeld, in andere landen worden moordenaars levenslang in bewaring gehouden. In beide gevallen kosten ze de samenleving veel geld. Wat doe je met pedofielen? Moet je mensen vast zetten om hun seksuele geaardheid? Of moet je ze controleren en moet je verenigingen als Martijn transparant maken? De verschuiving van disciplinering naar controle in een notendop. 

De disciplinaire samenleving was bedoeld om zichzelf te ‘disciplineren’ waar nodig, om zo beter te worden. De controlemaatschappij controleert zichzelf. Maar wie wordt hier beter van? Lijkt mij een interessante en terechte vraag…

Anonymous says:

klinkt als een sprookje :)

Anonymous says:

James Brown is dood:
http://www.youtube.com/watch?v=dN8e9b2ON8s

Anonymous says:

Massamedia, en met name digitale media, zorgen ervoor dat tijds- en plaatsbarrières van de menselijke communicatie vervagen, hierdoor kan men op een mondiale schaal communiceren. Deze trend wordt door Marshall McLuhan beschreven in zijn boek The Gutenberg Galaxy als Global Village.

Er is echter ook kritiek te leveren op een concept als de Global Village. YouTube is bijvoorbeeld vrij toegankelijk voor iedereen op de wereld en zo kan iedereen, waar ook ter wereld, video’s bekijken, uploaden en becommentariëren. Hierbij is het wel belangrijk in je achterhoofd te houden dat niet echt iedereen toegang heeft tot internet, en dus tot YouTube. Zo zal niemand van de Metyktire stam uit het Amazonegebied op YouTube actief zijn. Ook zijn er bevolkingsgroepen die wel verder ontwikkeld zijn, maar gewoon niet welvarend genoeg zijn om een pc met internet aan te schaffen. In hoeverre kun je dan eigenlijk wel spreken van een Global Village? Maar zoals ook bij andere media er geen sprake is van een volledige representatie van de gehele bevolking, kun je er dus niet vanuit gaan dat dat hierbij wel het geval zou zijn. Maar als we dit buiten beschouwing laten kun je wel zeggen dat de aanwezigheid van een Global Village bevordert wordt door het internet. Doordat je zo gemakkelijk andermans leven in je eigen huiskamer haalt lijken afstanden te zijn verdwenen. In hoeverre doet afstand er nog toe? YouTube geeft een beeld van hoe andere culturen en mensen leven, wat hun interesses en bezigheden zijn.

Anonymous says:

Taal is een complementaire constructie die volgens twee principes functioneert, namelijk de frequentie en de resonantie, zoals in de bovenstaande comment mooi toegelicht. Taal is niet bedoeld om te communiceren, maar om de werkelijkheid te structureren met hulp van de order words. De order words zorgen voor structuur, de informatie ontstaat pas later, namelijk in de herhaling (frequentie). Bovendien is er pas sprake van communicatie als er een ik en een jij wordt gecreëerd in een gesprek (resonantie).

Order words bevatten dus geen informatie en zijn niet bedoeld om te communiceren, maar beschrijven de relatie van ieder woord of statement. Order words appelleren aan een herinnering, passen zich vervolgens aan de nieuwe situatie aan en verschuiven daardoor continue - er is sprake van een deterritorialisering.

Verder roept het order word iets op. De betekenis van een woord zit immers niet in het woord zelf, maar in de betekenis die iemand eraan geeft. Deze proces houdt, zoals al genoemd, de principes van frequentie en resonantie in. Als een persoon een aantal woorden in het verleden vaker is tegengekomen en soort van een connotatie, dus een subjectieve culturele of emotionele associatie, heeft gemaakt wordt in de loop van de tijd van elk individu zelf een betekenis geconstrueerd van het woord.

Concluderend is het order word dus de meest essentiële deel van taal.

Anonymous says:

Misschien kan het begrip virtual beter beschreven worden door een vergelijking te maken met possible.

Possible houdt in dat het al aanwezig is, maar nog naar buiten moet komen. Het voorbeeld dat Rick Dolphijn hierbij geeft op facebook is dat van een danser. Die heeft de mogelijkheid van dansen al in zich. Het zit al in het lichaam, het moet alleen nog gerealiseerd worden.

Virtual houdt in dat het nog niet aanwezig is. Er kan van te voren niet voorspelt worden wat er gaat gebeuren, waardoor er sprake is van een radicale verandering. Hierbij geeft Rick het voorbeeld van het koken van water. Koken is niet een eigenschap van het water. De transformatie die gepaard gaat met het koken van water komt van buiten en verandert de omstandigheden zo dat er iets onvoorziens plaatsvindt. Dit is ook het geval in het voorbeeld van de vlinder.

Anonymous says:

Je hebt helemaal gelijk. Ik vind het zelf ook nog steeds een lastig begrip en ik probeerde het voor mezelf duidelijk op papier te krijgen, maar dat is nog niet echt gelukt..

Anonymous says:

Een kleine toevoeging wat betreft de definitie van remediatie volgens Van den Boomen, zij beschrijft inderdaad representatie als onderdeel van remediatie, maar dit concept is breder.
Twee strategieën zijn onderdeel van het proces van remediatie:
1. Remediation:
- hypermediacy (representation)
- ontology
wat leidt tot immediacy by familiarity
2. Demediation
- depresentation
wat leidt tot immediacy by erasure

Behalve dat ze dus onderscheid maakt tussen remediatie en representatie maakt ze ook onderscheid tussen hypermediacy en ontologie binnen remediation als eerste strategie en beschrijft ze de twee processen van remediation en demediation als twee strategieën binnen het brede concept van remediation.

Anonymous says:

Volgens Van den Boomen heeft zo’n brede definitie van remediatie een groot voordeel, namelijk dat het mogelijk wordt om een analyse te maken over allerlei soorten fenomenen (grote en kleine). Hierdoor wordt het ook mogelijk om kleine veranderingen te koppelen aan grote veranderingen. Dit is reëel, omdat er niet gewerkt wordt met alleen bestaand media, maar ‘with whatever stuff at hand’. Processen van remediatie, toe-eigening en hergebruik zijn dus doorgaand. Nieuwe dingen ontstaan dan niet alleen uit de combinatie van oude dingen. Er wordt gekeken ‘out of the box’. Een voorbeeld hiervan is internet, omdat daar niet alleen oude media vormen zoals kranten, televisie, film enzovoort worden geremedieerd. Internet bevat ook andere dingen die wij niet als media beschouwen, namelijk: telefoonboeken, agenda’s, notities enzovoort.

Anonymous says:

Het mooie aan het begrip ‘Corporation’ is dat er een soort van cirkelredenering in zit. Deleuze zegt: ‘.. the corporation is a spirit, a gas.’ In the society of control verlenen we ontzettend veel macht aan iets wat blijkbaar niet aanwijsbaar is. Het is iets onzichtbaars en Deleuze noemt dit de corporation. Ikzelf zou het ‘onzichtbare’ van Deleuze geen corporation, maar ik zou spreken van een ‘Monoculture’. Een monoculture is een (onzichtbaar) construct dat onze samenleving continu beïnvloedt. Momenteel naderen we het einde van de economische monocultuur. Wat hierna komt is echter compleet onzeker en hier ligt weer een parallel met Deleuze, want hij durft ook geen heldere toekomstvoorspelling over corporaties te doen.

Anonymous says:

Het systeem vertoont enige gelijkenissen met bijvoorbeeld het luchtalarm, maar het verschil tussen een luchtalarm en dit kleurensysteem is dat wij bij een luchtalarm allemaal precies weten wat we moeten doen, en bij een ‘color-switch’ niet. Aan een luchtalarm is een duidelijke boodschap gekoppeld: ga naar binnen, sluit ramen en deuren, en zet de radio of televisie op een lokale zender. De kleurencodering bevat behalve de kleur geen enkele content; het enige dat wordt gezegd is dat er een gevaar is. De angst die wordt ingeboezemd zorgt er vervolgens voor dat niemand er raar van opkijkt dat de overheid opeens meer macht uitoefent: er wordt bijvoorbeeld preventief gefouilleerd.
De kracht van dit systeem ligt volgens Massumi grotendeels bij het medium televisie waarmee de codering verspreid wordt. Dit systeem creëert namelijk een soort ‘gezamenlijkheid’ en daarbij vinden nationaal of internationaal urgente kwesties altijd ‘plaats’ op televisie. Ook ligt de kracht van de codes bij de eenvoud: ze zijn direct duidelijk en hebben direct het gewenste effect tot gevolg, namelijk angst.

Anonymous says:

De invloed die camera’s en ‘nieuwe’ media hebben op ons samenleven is misschien een leuk onderwerp om hier aan te koppelen? Doordat we allemaal tot op zekere hoogte in een ‘Panopticon’ leven. Immers kun je altijd en overal gefilmd worden en kan een uitspatting van gedrag zomaar op internet verschijnen. Deze vormen van disciplinerende controle hebben misschien invloed op ons gedrag op een manier die we nog niet geheel begrijpen. Foucault schreef ook al dat het Panopticon niet alleen een gebouw is die een bepaalde manier van denken illustreert maar juist iconisch is voor die manier van denken. Dit ‘disciplineren’ vond plaats in zowel de gevangenis als de ziekenhuizen, gestichten en scholen. Overal werd het opdelen en scheiden van de ‘afwijkende’ beoefend. Echter is die scheiding tussen wat ‘normaal’ is en ‘afwijkend’ niet meer zo strikt en aan het vervagen. Dat is volgens mij ook een van de punten die Deleuze probeert te maken in zijn tekst. Dus is in zijn optiek deze gevangenis niet langer een aparte plek waar je dit gevoel van disciplinering ervaart of waar je naartoe verplaatst wordt. Juist dat alles verbonden is en alles voortdurend ‘normaal’ gehouden wordt zonder de afsluiting van dat wat afwijkt. Dat wil zeggen dat je zelfs al loop je de gevangenis uit, stop je met je baan of haal je je diploma je niet loskomt van die geschiedenis. Het systeem is niet meer onderverdeelt maar juist alomtegenwoordig. Daarom wordt je misschien ook niet meer opgesloten in een Panopticon-gevangenis maar, zoals Deleuze zijn voorbeeld, met een enkelband in huis. Waar je gecontroleerd wordt en bekeken op een geheel nieuwe schaal dan met het Panopticon.

Anonymous says:

Het begrip simulatie heeft (zoals aangegeven) meerdere betekenissen. Vaak worden er drie manieren onderscheiden om naar simulaties te kijken. Ten eerste is er de postmodernistische simulatie. Jean Baudrilard betoogt dat wij in een hyperrealiteit leven waarin vele simulaties bestaan. Het onderscheid tussen simulatie en realiteit vervaagt. Een tweede vorm van simulatie zijn simulatie spellen, waarbij de gebruiker een actieve rol speelt in het verkennen van de in ruimte en tijd gedefinieerde simulatie. Als derde vorm is er de computer simulatie. Dit kan in verband worden gebracht met New Ecologies.

Als we kijken naar computer simulatie spreken we over een simulatie als model van de wereld. Deze modellen zijn een representatie van de werkelijkheid.  In het interview uit Collapse VI wordt er gesproken over computermodellen van klimaatverandering. Er wordt betoogd dat deze modellen niet altijd juist zijn door het ontbreken van elementen. Dit verklaart ook waarom voorspellingen over de klimaatverandering ver uit elkaar liggen. Simulaties zijn dus niet zozeer kopieën van de wereld, omdat mensen invloed hebben op deze modellen. Er wordt een eigen werkelijkheid gecreëerd.

Anonymous says:

Foucault sprak ook over ‘Disciplinary Punishment’. Vroeger werd men gestraft door middel van executies en martelingen in het openbaar. Tegenwoordig gebeurt dit op een andere manier. Disciplinary punishment geeft zogenoemde ‘professionals’ macht over de gevangenen. bij professionals moet gedacht worden aan bijvoorbeeld psychologen. Zo hangt de tijd die een gevangene moet uitzitten af van het oordeel van deze ‘professionals’. deze vorm van straffen zou volgens Foucault zorgen voor een ‘self policing’ door het gewone volk.

Anonymous says:

Immersie geeft inderdaad het gevoel dat het medium wegvalt. Het is de illusie geheel ondergedompeld te zijn in een spel, film etc. Men verdwijnt in een wereld en krijgt het idee dat er geen medium meer aanwezig is. Immersie heeft een hechte band met andere concepten, bijvoorbeeld Virtual Reality. Een immersieve ervaring zou bereikt kunnen worden met Virtual Reality. Als iemand een film kijkt ziet hij dat bijvoorbeeld niet meer als iets waar hij naar zit te kijken, maar als iets wat hij ervaart. Hij maakt deel uit van de Virtual Reality die hij ziet.
Immersie is iets wat al langer wordt nagestreefd door nieuwe media. Er wordt steeds beloofd dat bij ieder nieuw medium men meer wordt opgenomen in het medium .

Anonymous says:

De Franse filosoof Deleuze levert kritiek op het mensbeeld van het traditionele humanisme. Zo heeft hij het over de mens,  Deleuzes mens is meer dan één. Waar de mens normaal gesproken wordt gezien als een in-dividu, een substantie die je niet kan delen, beschouwt Deleuze haar als een dubbelwezen, een schizofreen, een dividu dat niet ophoudt te splijten. Deze mens kent geen identiteit die het blijft achtervolgen in al haar denken en doen.
Een naam, Gilles bijvoorbeeld, kent geen waarheid of essentie. Het is een herhaling, een gewenning, een refrein. De mens is, volgens Deleuze steeds bezig met een ander-worden, dan hetzelfde-zijn. Het laatste wil graag voldoen aan het beeld van de normale meerderheid.

Anonymous says:

Dat klopt natuurlijk wel, maar we kunnen nog wel meer zeggen over de disciplinary societ, zoals Foucault die beschrijft. Bij een disciplinary society zijn alle instituten (werk, school, familie) afgesloten ruimtes, hierdoor heeft dat wat je in de ene omgeving doet geen invloed op wat je in de andere omgeving doet, je begint elke keer eigenlijk op nul. Foucault kijkt vooral naar de manier waarop er macht wordt uitgeoefend in de samenleving. In een disciplinary society is het zo dat je altijd aangesproken kan worden op wat je doet, door deze constante dreiging is het idee dat de samenleving gedisciplineerd wordt en dat mensen zich dus aan de regels houden. Volgens Deleuze was discipline van lange duur, oneindig en discontinu. Foucault stelde dat discipline niet ontstaat door machtsvertoon, maar door observatie. Een koepelgevangenis is hiervan een goed voorbeeld. Deze is zo ontworpen dat de gevangen altijd bekeken kunnen worden, in het midden zit namelijk een observatieruimte en daaromheen zijn alle cellen gebouwd, de gevangenen, kunnen de observatieruimte dus zien, maar ze weten echter niet of ze bekeken worden. Er is dus sprake van een suggestie van constante observatie, dit heeft als effect dat de gevangenen hun gedrag aanpassen en zich aan de regels zullen houden, er is immers de constante dreiging van het bekeken worden.

Anonymous says:

Een toevoeging van M. van den Boomen:

Van den Boomen beschrijft het begrip ‘medium’ als een brede definitie. Zij breidt het begrip zo ver uit dat het alles kan bevatten. Het is zelfs nog uitgebreider dan de definitie van Marshall McLuhan die stelt dat media uitbreidingen zijn van het menselijk lichaam, zoals bijvoorbeeld kleding en auto’s. Van den Boomen zegt in haar artikel dat wij het woord ‘medium’ soms gebruiken om te refereren naar een materiële drager, zoals papier of een USB-stick. Maar ook wordt het gebruikt voor een productietechnologie, bijvoorbeeld schrijven, printen of fotografie, een reproductietechnologie of voor een display, zoals een projector, televisie of computer. Daarnaast fungeert het begrip ook voor een distributieapparaat, zoals de pers of het internet, en soms voor een specifiek genre of format, zoals krant, blog of Twitter. Naast deze beschrijvingen wordt soms ook een modaliteit van perceptie een ‘medium’ genoemd (visueel, auditief, haptisch).
    Van den Boomen noemt het concept ‘medium’ onscherp en benadrukt dat het veel betekenissen kan hebben. Het is lastig dit concept te gebruiken als een analytische categorie om bijvoorbeeld het begrip ‘remediatie’ uit te leggen. Bolter en Grusin stellen dat de content van media niet gescheiden kunnen worden van economische en sociale functies en zijn dus een hybride. Van den Boomen haalt een citaat van Bolter en Grusin aan: “a medium is that which remediates,” maar benadrukt dat dat nu wat een medium wordt genoemd in het verleden niet per se een medium hoeft te zijn geweest. Gezien deze verschillende definities van het begrip ‘medium’ kunnen we zeggen dat het mediumdomein geen gesloten maar een open systeem is waarin grenzen elk moment overschreden kunnen worden.

Anonymous says:

Het was zeker een goed idee om het oude systeem te vervangen. Het was onduidelijk waar de kleuren naar verwezen. Hoe meet je terrorisme? En hoe bepaal je daarbij de ernst van de situatie en zet je deze om in een kleur? Het zegt niks over de bron, locatie en inhoud van de dreiging. Met dit kleurensysteem werd geen enkele vorm van informatie of kennis overgebracht. Het waren signalen zonder betekenis. Er was geen verband tussen het kleurenspectrum en wat wij als bevolking ervaren. Communicatie was wel het laatste wat met dit systeem bereikt werd.

Het nieuwe systeem kan slechts twee vormen aannemen; dreigend of verheven. Bovendien als er sprake is van dreiging, wordt er geprobeerd zoveel mogelijk informatie over de dreiging te geven aan de bevolking. Ook wordt duidelijk gemaakt welke stappen ondernomen zullen worden om de dreiging te beperken.

Anonymous says:

Abductie is het aannemen van de meest waarschijnlijke verklaring als zijnde de juiste. Het is een manier van bewijsvoeren, waarbij er niet met zekerheid een verklaring is (wat bij deductie wel het geval is. Abductie ligt daarom dichter bij inductie dan deductie.
Je zou abductie kunnen omschrijven als ‘bij een gebrek aan beter’, waarbij de beste verklaring als de juiste wordt aangewezen.

De term is bedacht door Charles Sanders Peirce die ermee verwijs naar de wijze waarop wetenschappelijke hypothesen worden opgesteld. Abductie richt zich op het herkennen van patronen en relaties en vergelijkingen te maken, waaraan conclusies kunnen worden verbonden.

Anonymous says:

Wat betreft het onderwijs als instituut ziet Gilles Deleuze grote gevolgen in de verschuiving van een disciplinemaatschappij naar een controlemaatschappij. Deleuze start het artikel met de volgende woorden:

“Foucault located the disciplinary societies in the eighteenth and nineteenth centuries; they reach their height at the outset of the twentieth. They initiate the organization of vast spaces of enclosure. The individual never ceases passing from one closed environment to another, each having its own laws: first the family; then the school (“you are no longer in your family”); then the barracks (“you are no longer at school”); then the factory; from time to time the hospital; possibly the prison, the preeminent instance of the enclosed environment.”

Over het onderwijs zegt Deleuze het volgende:

“Indeed, just as the corporation replaces the factory, perpetual training tends to replace the school, and continuous control to replace the examination. Which is the surest way of delivering the school over to the corporation. [...] In the disciplinary societies one was always starting again (from school to the barracks, from the barracks to the factory), while in the societies of control one is never finished with anything.”

Waar het in de disciplinemaatschappij ging om het perfectioneren van de student naar een ideaalbeeld, gaat het in de controlemaatschappij om modulatie; het constante aanpassen aan nieuwe situaties. Men moet steeds weer bijleren om bij te blijven voor nieuwe banen, functies, promoties of uitdagingen.

Je spreekt verder over een verschuiving van de mediasfeer, maar gaat hier verder niet op in. Je zegt dat naast deze verschuiving in de mediasfeer ook een verschuiving binnen de maatschappij plaatsvindt. Kun je niet juist zeggen dat door de verschuiving van de mediasfeer de verschuiving binnen de maatschappij plaatsvindt? Door onder andere nieuwe (communicatie-)technologieën vervagen de grenzen en vertonen de instituten overlap. Een goed voorbeeld van deze ontwikkelingen is ‘Het Nieuwe Werken’. De ‘professional’ en de ‘family’ raken hier in een ‘conflict’, de grenzen vervagen en het instituut verschijnt niet meer als een of..of, maar als en..en. Er is geen sprake meer van gescheiden instituten, maar van een continue wisselwerking en machtsuitoefening.

Anonymous says:

De begrippen serieel en parallel zijn naar mijn mening ook goed te koppelen aan de begrippen transmedia en crossmedia. In de laatste alinea zie ik deze koppeling verschijnen. Transmedia beschrijft gedurende een bepaalde tijd een verhaallijn met behulp van diverse media(platforms). Bij crossmedia worden meerdere kanalen ingezet om een verhaal over te brengen. Dit hoeft niet complementair te zijn. Serieel is dus te reflecteren aan transmedia en parallel aan crossmedia.

Anonymous says:

Technocratie stelt niet dat de techniek de maatschappij beheerst, maar dat de wetenschap aan de basis staat voor het beleid. Beleidsmakers maken beslissingen aan de hand van adviezen van deskundigen op de verschillende deelgebieden. De wetenschap bepaalt dus in feite het beleid. Wetenschappelijke besluitvorming staat tegenover politieke besluitvorming, waar veelal economische, ethische, democratische of sociale ideologieën de boventoon voeren.

Het woord technocratie is ontstaan vanuit de Griekse woorden tekhne en kratos. Tekhne staat voor vermogen/vaardigheid en kratos staat voor kracht, als in een overheid of regel. Technocratie heeft de betekenis dus al besloten in het woord zelf.

Anonymous says:

The mirror hall of media is de naam die Van den Boomen geeft aan de ‘spiegelzaal’ waar volgens Bolter en Grusin alle bestaande media elkaar beïnvloeden en uiteindelijk remediëren. Dit implicieert volgens Van den Boomen dat er hierbij geen invloeden van buitenaf zijn. Het gevolg hiervan is dat Bolter en Grusin eigenljik suggeren dat ieder in feite al bestaat, alleen is dat soms nog in virtuele vorm. In deze mirror hall, of ‘spiegelzaal’, zou dit virtuele medium vervolgens aan het afwachten zijn tot ze als het ware wakker geschud worden en geremedieerd worden. Daarnaast zou het ook betekenen dat nieuwe medium alleen kunnen worden opgebouwd uit eigenschappen van eerdere media, omdat er geen invloed van buitenaf mogelijk is in deze spiegelzaal. Van den Boomen stelt dat dit een onjuiste gedachte is van Bolter en Grusin en dat sommige media juist ontstaan zijn door invloeden van buitenaf. Het domein van media is volgens Van den Boomen geen gesloten systeem en kan daardoor niet zo functioneren als Bolter en Grusin dat stellen. Media is juist een open domein, als er al grenzen zijn worden deze voortdurend overschreden. Dit zorgt ervoor dat een nieuw medium behalve eigenschappen van oudere media ook eigenschappen kan hebben van objecten die geen medium zijn, door de invloed van buitenaf die dus wel degelijk van belang is.