pseudo-remediation
Edited by: Anonymous on 19 January 2012 at 15:23 uur
In het artikel ‘the mirror hal of remediation’ bespreekt Marianne van de boomen de problemen die zij heeft met de definitie van het begrip ‘remediation’ van Bolter en Grusin. De definitie die gegeven wordt door Bolter en Grusin is voglens Van der Boomen te strikt, er wordt gesteld dat er enkel sprake is van ‘remediation’ wanneer er elementen van oude media terug te zien zijn in nieuwe media. Wanneer dus enkel de inhoud van een ander medium gebruikt wordt en niet de elementen van het gebruikte medium is er dus sprake van ‘pseudo-remediation’. Als voorbeeld wordt hierbij gegeven de verfilming van een boek. Van der Boomen heeft hier kritiek op, zij stelt namelijk in navolging van McLuhan dan de content niet los gezien kan worden van een medium. De boodschap die gebracht wordt kan dus niet geïsoleerd worden van het medium: ‘The content of any medium is always another medium. The content of writing is speech, just as the written word is the content of print, and print is the content of the telegraph’ (McLuhan). Dit betekent dus dat wanneer enkel de content van een medium wordt overgenomen, en niet alle of grotendeels ook veel van de elementen van het betreffende medium, er nog altijd sprake is van remediatie. In tegenstelling tot wat Bolter en Grusin beweren. Daarnaast vraagt Van der Boomen zich hierbij hoe het zit met het woord (dan wel geschreven of gesproken), is dat geen remediatie dan wanneer wer spreken over een boekverfilming?
Tot slot kan je dus zeggen dat Van der Boomen probeert aan te geven dat door de te strikte definitie van remediation door Bolter en Grusin complicaties en problemen kunnen optreden bij de toepassing van het begrip ‘remedation’.
Je geeft eerst aan dat content en het medium niet los van elkaar gezien kunnen worden en dat de content niet geïsoleerd kan worden van het medium en daarna wat er gebeurt als je dat toch doet (wat dus niet kan).