Multiple Versions of Relationship - samenvatting
Edited by: Anonymous on 14 January 2012 at 12:06 uur
Double description
In dit hoofdstuk
praat Bateson behalve over double
description. Daarnaast wil hij het subject van grenzen onderzoeken. Wat
limiteert eenheden, wat limiteert ‘dingen’ en het belangrijkste, wat limiteert
het zelf?
‘Binnen’ en
‘buiten’ zijn geen geschikte metaforen voor inclusie en exclusie wanneer we
over het zelf spreken. Onze geest bevat geen tijd en ruimte, maar slechts
ideeën van tijd en ruimte. Geen dingen, alleen informatie over dingen in
quotes.
Relatie is altijd
een product van double description.
Het is goed om de twee partijen met interactie te zien als twee ogen die samen
een binoculair zicht creëren met diepte. Deze double view is de relatie. Relatie is niet binnen in een enkel
persoon. Eigenlijk alle bijvoeglijke naamwoorden (bijvoorbeeld ‘trots’ of
‘afhankelijkheid’) zijn gebaseerd op wat er tussen personen gebeurt, niet in één persoon, en moeten worden
gereduceerd of uitgebreid om hun definities van patronen van uitwisseling te
ontlenen, dat wil zeggen, van combinaties van double
description.
Binoculaire visie zorgt voor nieuwe informatie
(diepte)
Het begrijpen van gedrag door relatie zorgt voor
een nieuw logisch type van leren
Interactie
De minimale eenheid van interactie bevat drie componenten: stimulus, response en reinforcement. Respons door een leerling versterkt de stimulus die de leraar verschaft heeft, en zo door. Maar er zijn honderden andere manieren waarop leercontexten met elkaar verbonden kunnen zijn.
In het kort: de mechanica van relatie zijn een speciaal soort double description en de eenheid van gedragssequentie bevat minimaal 3 componenten.
Kennis van buiten moet (gedeeltelijk) voortkomen uit zelfkennis. We projecteren onze opinies van onszelf op de buitenwereld en vaak kunnen we het fout hebben wat betreft het zelf en toch bewegen en handelen en succesvol interacteren met onze vrienden, maar in termen van valse opinies.
Tussen personen en/of dieren zijn patronen van interactie gegenereerd of ontdekt en deze patronen hebben, in ieder geval kort, voortgeduurd. Er is een natuurlijke selectie van interactiepatronen geweest, die het langer overleven dan andere.
Practice is een leerproces waarin het systeem A+B nieuwe informatie ontvangt van buiten, alleen vanuit binnen het systeem. De interactie maakt informatie beschikbaar over delen van A aan B en andersom. Op die manier heeft er een verandering in grenzen plaatsgevonden.
Play is niet de naam van een handeling of actie; het is de naam van een frame voor actie. Op die manier is play niet subject aan de reguliere regels van reinforcement. Dit geldt ook voor exploratie. Dit is een primaire beschrijving, verbaal of non-verbaal, van het zelf. Daarnaast is exploratie zelfbevestigend, of de uitkomst nou plezierig of onplezierig is voor de explorer. Exploratie lijkt ook nog verslavend te zijn. Wat dan gebeurt is als een inlijving of verbintenis van ideeën over de wereld met ideeën over het zelf.
Totemisme
De analogie tussen het sociale systeem en de natuurlijke wereld is de religie die antropologen het totemisme noemen. In zijn late vorm is totemisme bekend bij de Westerse wereld als een vooronderstelling van heraldiek: families claimen oude waardigheid door dieren op hun heraldische schilden of totempalen af te beelden: genealogische diagrammen. Zodanige representaties van familiestatus verheerlijken vaak zichzelf of eigen afkomst ten koste van andere familielijnen. Wanneer deze hoogmoedige component van totemisme toeneemt, wordt de kijk op de relatie van mens met de natuur steeds meer vergeten. Wat dan lijkt te gebeuren is een verschuiving van aandacht voor de relatie naar slechts een focus op één eind: de objecten of personen die gerelateerd waren. Dit is een algemeen pad dat leidt tot een verlies van het inzicht dat verkregen is door het zetten van de kijk op natuur naast de kijk op de familie. Trots, ego en vermaak verdringen religie. “The holistic view that I am calling religion splits to give either weapons to ego or toys to fancy.”
Abductie
Bateson stelt dat we niet zien dat het mogelijk is een bepaalde gebeurtenis of een bepaald ding te omschrijven en dan verder te kijken naar andere zaken binnen het universum waarop dezelfde regels van de omschrijving gelden. Deze zijdelingse extensie van abstracte componenten van ‘omschrijving’heet dus abduction. Bateson toont met dit begrip dat nieuwe informatie niet iets is wat bestaat, maar een gevolg is van hoe je iets waarneemt. Dit wordt via abductie ook getoond, aangezien er informatie vergaard wordt door twee dingen aan elkaar te relateren doordat zij van dezelfde regels uitgaan, elkaar spiegelen. Door zo naar de twee objecten te kijken, vergaar je informatie zonder dat er iets toegevoegd is. Je moet abductie dus zien als een dubbele (double description) of zelfs multipele beschrijving van een object, gebeurtenis of volgorde.