Dilemma
Edited by: Anonymous on 20 January 2012 at 11:53 uur
Na 9 weken keihard werken aan mijn ‘zone’ heb ik stiekem toch een beetje het gevoel dat ik wel wat heb geleerd. Ook al was ik ervan overtuigd dat deze opdrachten niet heel erg nuttig zouden zijn. Maar met name het lezen van de teksten en daar een citaat uithalen om deze vervolgens te koppelen aan zowel de besproken literatuur als aan eerdere concepten is toch wel heel erg nuttig geweest.
Zo weet ik nu dat een ‘order word’ een orde of logica aanbrengt door een order te geven. Maar ook dat affect een begrip is dat inhoudt dat men probeert een ander te raken, en waarbij dat alleen lukt als de ander opstaat om geraakt te worden. Zo heeft meneer Rick Dolphijn het woord ‘brand’ minimaal 50 keer genoemd, en niemand keek op of om. Wij stonden op dat moment niet open om geraakt te worden, hoe graag hij ons ook wilde raken. Hij heeft ons natuurlijk wel geraakt met alle andere wijze woorden die hij tijdens het college uitsprak, waardoor wij allemaal het tentamen geweldig gaan maken.
Verder zijn in deze cursus begrippen en belangrijke personen in een ander perspectief geplaatst. Een cursus waarbij McLuhan niet wordt verheven is toch wel verfrissend. Met het plaatsen van de ‘movies’ in de zones kregen we de mogelijkheid de literatuur te koppelen aan aspecten in het dagelijks leven, die dichter bij ons staan, en waardoor we het misschien ook beter gaan begrijpen.
We hebben geleerd dat we door de televisie gezamenlijk op verschillende tijden en vanuit verschillende locaties toch hetzelfde event kunnen meemaken. Parikka noemt dit ‘folding of time and space’ waarbij we ons niet meer bewust zijn van de grenzen van de ruimte om ons heen, of van een tijd die ons zou kunnen limiteren. Alles is mee te maken vanuit onze eigen comfortabele bank.
Zijn we dan door al die digitalisering individualistisch geworden. Ik denk het niet. Ik denk dat deze cursus heeft laten zien dat het niet het geval is. We zijn dan wel non-stop met onze smartphones bezig, met onze virtuele ‘ik’ op facebook, twitter en talloze andere pagina’s. Maar die contacten zouden er niet zijn, zonder ze te onderhouden in de realiteit. Wij mensen, hoe individualistisch we ook zijn, zijn eigenlijk gewoon kuddedieren. En de virtuele ‘ik’ is gewoon een leuk gespreksonderwerp. J
Mee eens.